Rozdział 19 (ostatni przed epilogiem)

*Oczami Rossa*
Dzień przed ślubem Van i Maxa ja i Laura poszliśmy do parku.
Był słoneczny dzień, a dla naszej dwójki spędzanie czasu razem to idealna forma na nudę.
Laura obserwowała dzieci, które bawiły się na podwórku u sąsiadów, a ja powolnym ruchem dotknąłem wierzchu jej dłoni.
Po chwili splotła nasze dłonie i uśmiechnęła się do mnie.
-O czym myślisz?-spytałem.
-O jutrzejszym dniu, o dzieciach, które beztrosko biegają sobie w tę i z powrotem, o nas...
-O nas?-wyłapałem te słowa.
-Tak. Zastanawiam się jak to będzie.
-Będzie co?
-No w przyszłości. Niby znamy się już trochę, jesteśmy ze sobą od tygodnia... Ale chyba będziemy już razem, prawda?-spytała.
Zastanowiłem się chwilkę nad jej pytaniem, a raczej nad celem owego pytania. Czy miała na myśli zerwanie? To, że przestaniemy być razem? Że już nie będziemy się widywać? A może... Nie.
-Lau... Kocham cię i mam zamiar być z tobą tak długo, jak to będzie możliwe.
-A co jak to nie będzie możliwe?-spytała.
-Laura, o czym ty mówisz?-spytałem wreszcie.
Zamilkła na chwilkę. Przeanalizowała chyba, co chce mi powiedzieć.
-A co jak na przykład któreś z nas... No nie wiem... Ciężko zachoruje?
-Boisz się, że jeżeli któreś z nas umrze, zapomnimy o sobie?
Pomyślała przez chwilkę. Chyba nie o to jej chodziłem. Ale po chwili zrozumiałem, o co może jej chodzić.
-Laura? Czy ty się boisz, że zostawię cię, jeżeli znów przestaniesz widzieć?-spytałem lekko przerażony.
Milczała. Spuściła głowę. Pokiwałem z niedowierzaniem.
-Dziewczyno, ja cię kocham. Żadna choroba tego nie zmieni. Nie obchodzi mnie, czy nie będziesz widziała, nie będziesz słyszała czy mówiła.
Spojrzała na mnie spod długich rzęs i uśmiechnęła się niemrawo. Po chwili wtuliła się we mnie. Już nie miałem wątpliwości, że o to pytała.
Ale miałem wątpliwość, czy moja odpowiedź ją uspokoiła.
<Dzień ślubu Maxa i Vanessy>
*Oczami Laury*
-I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę, aż do śmierci-skończyła mówił Vanessa.
Ja, jak to ja ryczałam.
Wymienili się obrączkami i po chwili pocałowali się.
Rozejrzałam się po sali. Byli tylko nasi znajomi i Pani Thouse.
Niesamowitym przeżyciem było wreszcie zobaczyć osobę, którą zna się od małego, słyszało jej głos, ale nie widziało. Coś takiego, jak przeżyłam widząc Vanessę, ale Van znałam od urodzenia i widziałam przez 7 lat. A do sklepu Pani Thouse zachodziłam od 8 roku życia.
Vanessa była ubrana w niesamowitą suknię ślubną. Dodatkowo stroiły ją małe, czerwone różyczki, welon i bukiecik, który składał się z białych i różowych lilii.
Ogółem ślub sam w sobie był czymś niesamowitym. Tym bardziej, że towarzyszył mi mój ukochany i to z nim spędziłam cały wieczór.
Tańczyliśmy, trzymaliśmy się razem, rozmawialiśmy... Było wręcz idealnie. Ale nadal bałam się, że jeżeli coś mi się stanie, Ross mnie zostawi. Nie mogłam znieść samej tej świadomości, choć doskonale wiedziałam, że Ross taki nie jest.
Ale samo to, że wmawiałam sobie kilka istotnych rzeczy, jakie mogły się nigdy nie wydarzyć, były przytłaczające.
Po mini weselu Ross i ja przeszliśmy się nad morze. Nie mieliśmy daleko.
Słońce po raz kolejny zachodziło, jakby wtapiało się w wodę, fale obijały się o brzeg, a my kołysaliśmy się wsłuchując w rytm szumu wody, jakby była najpiękniejszą melodią na ziemi. W gruncie rzeczy uspokajała i dodawała fascynującego nastroju.
Po chwili Ross zatrzymał się i spojrzał mi w oczy. Uśmiechnął się do mnie nic nie mówiąc. Złapał mnie za rękę i nawet nie wiem kiedy, złączył nasze usta w pierwszym, magicznym bym rzekła, pocałunku...

***

Kochani! Rozdział 20 będzie epilogiem. Powoli zaczyna się pisać ^^. Naprawdę mi przykro, że rozdziały pojawiają się nie za często i są niezbyt ciekawe :/ Ale niedługo koniec. Nie mam zamiaru usuwać bloga :D

Kochani! Mam na tym blogu 50 obserwatorów. Czy byłaby możliwość, byście zaobserwowali mojego drugiego bloga? Chodzi mi o tego: follow-your-dreams-raura.blogspot.com

Bardzo proszę :D

Rozdział z dedykiem dla Kinga Juliena :*

Do napisania!

Rozdział 18

*Oczami Laury*
-Kocham Cię-usłyszałam takie dwa słowa. Spojrzałam się na Rossa i uśmiechnęłam. Jednak nic nie powiedziałam. Odwróciłam się w stronę plaży i znów wpatrywałam się w słońce.
-Nic nie powiesz?-spytał nie pewnie.
-Nie-wyszeptałam.
-Czyli... To twoja odpowiedź?-spytał lekko zaskoczony.
-No przecież, że nie-zaśmiałam się.
-Więc?
-Chciałam trochę podtrzymać cię w nie pewności.
-I ci się udało-powiedział spuszczając głowę.
Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się szczerze. Położyłam głowę na jego ramieniu i dodałam:
-Ja ciebie też.
***
-Vanessa?-spytałam podnosząc słuchawkę.
-Część Lau. Chciałam ci powiedzieć coś ważnego.
-Tak się składa, że ja też-zaśmiałam się.
-Dajesz pierwsza-powiedziałyśmy równocześnie.
-Dobra, ja zacznę-powiedziała Van ze śmiechem.
-O co chodzi?-spytałam.
-Ja i Max bierzemy ślub za tydzień-pisnęła z radością.
-Wow... To super!-krzyknęłam z euforią.
-No, i proszę cię, byś została moim świadkiem.
-Jasne-dodała z uśmiechem.
-A ty? Co u ciebie?
-Ja i Ross jesteśmy parą!-też pisnęłam podekscytowana.
-Serio? Od kiedy? Jak? Powiedziałaś mu?-Zostałam zasypana gradem pytań.
-Normalnie. Powiedział, że mnie kocha, ja też... Potem było romantycznie... No i parą jesteśmy.
-Nie spodziewałam się-powiedziała radośnie.
-Przyznam szczerze, że ja też. Ani u ciebie, ani u mnie.
Potem porozmawiałyśmy jeszcze przez chwilkę i rozłączyłam się. Następnie po umyciu się poszłam spać...
<Dzień później>
-I tak sobie pomyślałam, czy poszedłbyś ze mną?
Właśnie ja i Ross szliśmy przez park i rozmawialiśmy. Mówiłam mu o ślubie Vanessy. Przyjął to tak samo jak ja. Zaskoczony był.
Teraz Ross spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem i powiedział:
-No pewnie, że z tobą pójdę. Ale pod jednym warunkiem.
-Jakim?-spytałam lekko zaskoczona, że ma jeszcze jakieś warunki.
-Ja ci kupię kreację.
Tym to mnie totalnie zaskoczył.
-Uważasz, że brzydko się ubieram?-zażartowałam.
-Haha. Bardzo śmieszne-dodał z sarkazmem.
-To dlaczego chcesz mi coś kupić?
-Chcę ci zrobić prezent, a poza tym widziałem ostatnio coś ładnego...
-Nie mów, że już kupiłeś-dodałam czekając na odpowiedź.
-Wiesz...-Ross przeciągnął to zdanie.
-No Ross!-krzyknęłam.
-No co-wzruszył ramionami. Zaśmiałam się.
***
-Ty chyba na nią fortunę wydałeś-powiedziałam wpatrując się w sukienkę, jaką dostałam.
-Nie przesadzaj.
-Jest taka wyjątkowa... Idealna-powiedziałam dotykając delikatny materiał. Miałam przed sobą sukienkę, która tak wyglądała:

-Jest idealna, tak samo jak ty...

***

Przepraszam, za tak beznadziejny rozdział, ale nie mam siły pisać... Jestem zmęczona, nie mam weny i pomysłu... Dlatego z jednej strony cieszę się, że jeszcze dwa rozdziały i koniec bloga. 

Chociaż z drugiej jest mi przykro...

Ten rozdział jest dla ciebie Ewcia. Przepraszam, że taki beznadziejny...

Do napisania!

Rozdział 17

*Oczami Laury*
-Co?-spytała Vanessa.
-Czy myślisz, że mogę być zakochana w Rossie-powtórzyłam.
-Laura... Wow... Takiego pytania to ja się nie spodziewałam... To znaczy wcześniej widziałam was razem szczęśliwych i w ogóle, ale że parą?
-Czyli uważasz, że nie powinniśmy...-zaczęłam.
-Skądże! Życzę wam szczęścia! A nawet chciałabym, byście razem byli, ale to takie...
-Dziwne?
-Bardziej zaskakujące. Bo wiesz... Jesteś moją malutką siostrzyczką i nic tego nie zmieni.
Uśmiechnęłam się do telefonu.
-Myślisz, że mam mu powiedzieć?
-Raczej poczekaj.... Może to on zrobi pierwszy krok?
-Dzięki siostra-rozłączyłam się.
Nie wiedząc kiedy - zasnęłam...
***
-Laura?-jakiś głos mnie obudził.
Przetarłam moje powieki, zamrugałam kilka razy, tym samym pozbywając się mgiełki z oczu i spojrzałam na tego ,,ktosia".
-Cześć Ross-uśmiechnęłam się.
-Przejdziemy się gdzieś?-spytał.
-Teraz?-spojrzałam na zegarek. Wskazywał godzinę... Trzecią w nocy?!
-No tak-uśmiechnął się.
-Gdyby nie to, że jesteś moim najlepszym przyjacielem - zabiłabym cię-dodałam całkiem poważnie.
-Poczekam na ciebie w aucie-uśmiechnął się do mnie.
Wyszłam z pod ciepłej pierzynki i wyciągnęłam z szafy ubrania w kolorze.... Chyba żółtym.
Nie wiem, po ciemku mało widzę.
Z przyzwyczajenia nie zapalam światła. Dlatego lubię siedzieć w ciemności, bo zawsze tylko to mi towarzyszyło, przez jakieś 11 lat...
Nałożyłam więc na siebie tą sukienkę i jakieś stare trampki, po czym raz dwa przeczesałam moje włosy grzebieniem.
W lustro nie spoglądam, bo i tak za bardzo nie wiem, jak wyglądam. To trochę głupie... Tak patrzeć na siebie, ale nie rozumieć obrazu...
Mimo to, z twarzą Rossa jest inaczej. Bezproblemowo odgaduję gdzie ma swoje ciemne oczy, jasne włosy czy usta.
Po chwili wyszłam z domu, zamykając uprzednio drzwi. Teraz trafieniem klucza do dziurki nie sprawia mi takiego problemu.
-Ślicznie wyglądasz-powiedział Ross otwierając mi drzwi od auta.
-Dziękuję-odparłam z uśmiechem-Gdzie jedziemy?
-Niespodzianka...
***
Jechaliśmy chyba z godzinę, aż w końcu dotarliśmy. Pierwszy raz chyba byłam w tym miejscu... Coś mi się tak wydaję.
-Kupiłem nam coś-dodał uśmiechnięty.
-Co?-spytałam.
-To jest wata cukrowa.
Podał mi coś... W kolorze.... Różu! Tak. Różu.
Ale kiedy tylko tego dotknęłam... Zamknęłam oczy... Uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Co jest?-spytał Ross.
-Pamiętasz, jak mówiłam ci, że pamiętam coś jakby mała chmurka?
-No...
-Teraz mi się przypomniało. Ta chmurka, to nic innego, jak wata cukrowa-uśmiechnęłam się do niego otwierając oczy.
On również szeroko się uśmiechnął.
-Podoba ci się tu?-spytał patrząc mi w oczy.
-Nawet bardzo. Co to za miejsce?
-Jesteśmy nad morzem. Ale nie nad tym, co zawsze cię zabierałem.
-Właśnie widzę. Ale czemu przyprowadziłeś mnie tu tak wcześnie?
-Zobaczysz...
***
I rzeczywiście. Około piątej godziny zaczął być wschód słońca. Niebo zaczęło przybierać barwy żółte, czerwone i pomarańczowe. Fale zaczęły delikatnie obijać się o brzeg i z powrotem wracać gdzieś w dal.
Promienie świetlne odbijały się od krystalicznie czystej wody, tworząc piękne smugi, jakby jakiś malarz malował na płótnie. Ross mi kiedyś pokazał taki obraz...
Piasek, delikatny piasek, powoli zaczął się nagrzewać od promieni, które muskały nasze ciała, dając przyjemny dreszcz. Coś niesamowitego.
Po chwili jednak było jeszcze piękniej, gdy zaczęłam wsłuchiwać się w morze...
Jednak głos Rossa, przerwał mi moją ciszę.

***

Miałam napisać, co powiedział, ale jestem wredna i zostawiam to na nexta xD

Jak wam dzionek mija? Ja mam wolne od szkoły :D

Trochę trudno mi pisać, bo Ross i Courtney są razem, a Lau podobno z Andrewem... Ale to wszystko jest najprawdopodobniej robione, by wypromować R5 i zrobić sensację u nich i Laury. Poza tym, chyba nawet upozorują im zerwanie. Dlatego po 2 miesiącach znajomości ,,Rourtney" się stała i pewnie zerwą i bd Raura. Wszystko dla Show... 

Komentujcie miśki :*

Do napisania!!!!

Rozdział 16 + Notecka

<Dwa miesiące później>
-A co to jest, Lauro?-spytał terapeuta.
-To jest... Ummm... Zdjęcie domu!
-Bingo-uśmiechnął się do mnie.
-Świetnie ci idzie-dodał Ross.
-Myślę, że jeszcze dwa takie spotkania i nie będę ci potrzebny. Ty już wiesz prawie wszystko.
-Ale nadal mam problem z odmierzaniem odległości.
-To przyjdzie ci z czasem. A teraz myślę, że możemy zakończyć wizytę-uśmiechnął się ciepło.
-Do widzenia!-krzyknęliśmy z Rossem.
Po chwili wyszliśmy z budynku.
Intrygowała mnie każda postać, każda istota żywa, każdy kwiatek. Uczyłam się pisać i czytać, ale nie wypukłą czcionką, a literami Arabskimi.
Muszę przyznać, że łatwe to to nie było.
Świat coraz bardziej mnie fascynował, coraz bardziej zachwycał. Jakby mówił: ,,To czego pragniesz, jest na wyciągnięcie ręki".
-Ross?-spytałam.
-Słucham?
-Przejdziemy się do wesołego miasteczka?-kolejne pytanie z moich ust.
-Jeszcze pytasz?
-Teraz tak-zaśmiałam się-Chciałabym też spróbować znów opanować klawisze pianina, ale za pomocą typowego wzroku. Myślę też, że mogłabym zacząć śpiewać-Ross spojrzał na mnie zdziwiony-zapomnij o tym, co gadałam. To głupie.
-To nie jest taki zły pomysł. Może nagramy duet?-zaśmiałam się-Rób codziennie mały krok w stronę tego, czego pragniesz-dokończył.
-Mam taki zamiar. Ale sama nie wiem, czy mi się uda.
Spacerowaliśmy sobie spokojnie poprzez puste uliczki Los Angeles.
Cieplutki wiatr muskał nasze policzki, dając o sobie znać oraz o porze roku, w jakiej jesteśmy. Lato.
Słońce raziło mnie w oczy, za każdym razem, jak tylko starałam się na nie spojrzeć. Bawiło mnie to. Wręcz rozbawiało. Taka mała rzecz, a cieszy.
Cieszyłam się za każdym razem, jak rześki deszcz spływał po moich włosach, policzkach, ubraniach, sprawiając, że stawały się wilgotne. Uwielbiałam tę pogodę, i za każdym razem wychodziłam wtedy na dwór, by popatrzeć do góry, jak każdy kropelka spada na ziemię i rozchlapuje się na dole.
Oczywiście część kropelek spadało mi do oczu, co zbyt przyjemne nie było.
A jak siedziałam w domu, na oknie śledziłam każdą kropelkę palcem. Ja jedną, Ross drugą, mając nadzieję, że złączą się w jedną, dużą kroplę...
-Jesteśmy-powiedział z uśmiechem Ross.
Za każdym razem przyglądałam się mu, jak robił różne miny. Nigdy nie mogłam odczytać jego emocji. Raz miał zmarszczone brwi, a raz podniesione policzki ku górze. Niektórych emocji, które pojawiały mu się na twarzy nie znałam. Nie wiedziałam, czy to smutek, a może szczęście?
Za każdym razem też inaczej na mnie patrzył. Też nie byłam w stanie odczytać jego emocji.
Na jedną wizytę terapeutyczną poszłam sama, bo Ross musiał pomóc mamie i tacie. Za to ja zapytałam terapeutę, o co z tym chodzi.
Powiedział, że nauczę się jego emocji po dłuższym czasie. Miesiąc minął, a ja potrafię odczytać tylko radość, smutek i złość. Chociaż to ostatnie występuje bardzo rzadko.
-Gdzie najpierw?-spytał.
-Kolejka górska?-odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
-Ty się mnie pytasz czy stwierdzasz fakt?-zaśmiał się.
-Pierwsze pomieszane z drugim.
Kupiliśmy bilety i poszliśmy na kolejkę górską. Potem też na inne atrakcję, a o 23:00 wróciliśmy do domu.
Za każdym razem, kiedy byłam z Rossem uśmiech nie schodził mi z twarzy. Ciągle mnie to zastanawiało... Czemu?
Nie wiem. Byłam z Rossem równie szczęśliwa, jak Van ze swoim chłopakiem. A raczej narzeczonym. Od miesiąca.
***
Po powrocie do domu postanowiłam zadzwonić do siostry.
-Cześć młoda! Co tam?-spytała.
-Właśnie wróciłam z Rossem z wesołego miasteczka. A ty?
-Właśnie Max odwiózł mnie do domu-zaśmiała się.
-Skąd wiedziałaś, że go kochasz?
-Trudne pytania zadajesz...
-A dowiem się?
Słyszałam ciche westchnięcie.
-Sama nie wiem. To się po prostu czuje. Ciągle chcesz być z tą osobą... Czujesz się przy niej bezpieczna... Wiecznie o niej myślisz, a jej dobro stawiasz ponad własne. Bezgranicznie jej ufasz i wiesz, że możesz powiedzieć o wszystkim. Chcesz spędzić z nią resztę życia... Po prostu ją kochasz.
-Myślisz, że jeżeli mam te objawy, mogę być zakochana w Rossie?

***

Witajcie kochani!

Pierwsza sprawa - zachęcam do komentowania. Rozdział wyszedł mi dłuższy i chciałabym, abyście go skomentowali. Tym bardziej, że niedługo koniec. Także wszyscy, którzy czytacie tego bloga (lub przeczytaliście ten rozdział) napiszcie nawet jedno słowo. Bardzo mi na tym zależy.

Sprawa druga - proszę was wchodźcie na mojego drugiego bloga (dremas, macie link w poprzednim rozdziale) i tam też komentujcie.

A trzecia - opisy są dłuższe, specjalnie dla osoby, dla jakiej to dedykuję. 

Także z dedykacją dla Kinga Juliena :D

Do napisania!

Rozdział 15

*Oczami Laury*
<Miesiąc później>
-A to? Co to?-spytałam przyglądając się jakiejś rzeczy.
Nauczyłam się odróżniać kolory i kształty. Choć nadal mam problem z odróżnianiem czy to obraz czy prawdziwa rzecz.
-To jest storczyk. Taka roślinka-dodał Ross z uśmiechem.
-Śliczny-dodałam odwzajemniając gest.
-Podoba ci się?
-Yhm-dodałam.
-Poproszę o jeden taki -powiedział Ross do sprzedawczyni, po czym zapłacił i wręczył mi kwiatka. Bo to chyba kwiatek..
-Dziękuję-powiedziałam poszerzając uśmiech.
-Jesteś na najlepszej drodze by w pełni rozróżniać już wszystko.
-Nieprawda. Sam wiesz, jak jest na terapii.
-Nauczyłaś się wszystkich kolorów, a to sukces.
-Czy ja wiem? To tylko kolory. Świat to nie tylko barwy, ale mnóstwo innych rzeczy. Myślę, że wieki zajmie mi nauka wszystkiego-dodałam wzdychając.
-Daj spokój. Ja do teraz nie znam wszystkiego, co mnie otacza. Podobno na świecie jest o wiele więcej owadów, niż zdołam zobaczyć przez całe życie.
-Mogę cię o coś spytać?
-Jasne-uśmiechnął się nieświadomy, że jego uśmiech zaraz zniknie z jego twarzy.
-Tęsknisz za swoim rodzeństwem?
Westchnął i zamyślił się na dłuższą chwilkę.
Spojrzał na mnie przelotnie i przeniósł wzrok przed siebie.
-Czasem są chwilę, kiedy nadal do mnie nie dociera, że wspomnienia które mam w swojej głowie, to tylko wspomnienia i jedyna pamiątka po nich. Wiem, że nic mi ich nie zawróci, że już nigdy nie usłyszę ich głosu, nie zobaczę uśmiechu, nie porozmawiam z nimi. Czasem są chwile, kiedy czuję się bardzo bezsilny, ale wtedy idę do ciebie i od razu jest mi lepiej-dodał.
Byłam w totalnym szoku. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Ross spuścił głowę i nabrał czerwonego koloru.
-Miło mi-starałam się jakoś go.. Pocieszyć?
To co powiedziałam było bezsensu.
-A ty? Tęsknisz za rodzicami?
-Praktycznie nie znałam ich. Nie wiedziałam kim są. Z opowiadań Vanessy, wynika że bardzo się kochali i byli wspaniałymi ludźmi. Trudno mi powiedzieć, czy tęsknię za kimś, kogo nigdy nie znałam.
-Rozumiem. Ja nigdy nie poznałem mojej kuzynki, która zmarła w rok mojego urodzenia. Ale podobno też była wspaniałą osobą.
-Jeżeli była choć troszkę podobna do ciebie, to na pewno-uśmiechnęłam się.
-Uważasz, że jestem wspaniały?-uśmiechnął się wyłapując moje słowa.
-Oczywiście-przytuliłam go.
-Witajcie dzieciaki-spojrzałam przed siebie. Przed nami szli pod rączkę pani Stormie i pan Mark.
-Dzień dobry-powiedziałam z uśmiechem.
-A co wy tak spacerujecie? Jak się czujesz Laureńko?
Pani Stormie to wspaniała kobieta. Jest dla mnie jak matka, której nie miałam.
-Bardzo dobrze-zerknęłam na Rossa.
Jego twarz wyrażała radość. Uwielbiałam, kiedy był szczęśliwy. Wtedy sama zaczynałam być szczęśliwa. Ale pytanie: czemu?

***

Dziś krótki. Zbliżamy się nieubłaganie do Raury i tym samym - do końca.

Epilog będzie 20 rozdziałem.

Mam nadzieję, że wam się podoba! Komentujce :D

Zapraszam na mojego ,,nowego" bloga!

Oto link do prologu: http://follow-your-dreams-raura.blogspot.com/2015/05/prolog-00.html#comment-form

Rozdział 14

*Oczami Laury*
<Kolejny dzień>
Dziś miałam znów zacząć próbę, z odzyskaniem wzroku.
-Jeszcze raz, Lauro-dodał lekarz-Co to jest?
Spojrzałam na przedmiot. Bo to chyba był przedmiot. Nie wiedziałam, co to za kolor, a tym bardziej kształt. W życiu, nie widziałam czegoś takiego.
-Lau, uda ci się-dodał krzepiąco Ross. Nie musiałam na niego patrzeć (bo i tak nie rozumiałam obrazu, jaki widziałam), by rozpoznać jego głos.
-To jest... Ummm....-zamknęłam oczy i dotknęłam przedmiotu-Widelec!-powiedziałam z euforią.
-Nie możesz oszukiwać-powiedział lekarz.
-Ale teraz wiem, jak on wygląda-dodałam z uśmiechem.
-Jak to możliwe?-spytał Ross.
-Była przyzwyczajona, że obrazy przetwarza jej mózg, za pomocą dotyku. Oczy nie były jej potrzebne, by dowiedzieć się, co to jest. A teraz nie zna tych obrazów. Nie jest nawet w stanie powiedzieć, gdzie są twoje włosy, oczy czy nawet nos. Widzi te obrazy, ale ich nie rozumie-wytłumaczył lekarz.
-Ja nadal tego nie potrafię pojąć-dodał Ross.
-Uwierz mi, ja też-powiedziałam spoglądając w kierunku włosów. Lekarz miał rację - ja widzę Rossa, ale czy to są jego oczy? A może to usta? Skąd mam wiedzieć, jak to wygląda?
-Proponuje mały test, Lauro-powiedział lekarz.
-Jaki?-spytałam.
-Czy za pomocą dotyku, określałaś już twarz Rossa?
-Jak nie widziałam?
-Tak.
-Owszem-dodałam.
-W takim razie, nie zamykaj oczu, ale też nie wycofuj receptorów z dłoni.
-Mam znów sprawdzić jak wygląda, za pomocą dotyku i równocześnie wzroku?-dopytałam.
-Tak. Spróbuj.
Spojrzałam na Rossa. Starałam się nie zamykać oczu i ,,sprawdzić jak wygląda jego twarz". Czy to nie dziwne?
Dla mnie nie. Za pomocą dotyku wreszcie mogłam zgrać wzrok. I teraz patrząc na Rossa, widziałam człowieka, a nie zwykły obraz.
-Czyli tak wyglądasz-uśmiechnęłam się.
<Tydzień później>
Dziś miał być dzień, w którym wychodziłam ze szpitala. Spojrzałam na swoje ubranie. Nadal nie pamiętam kolorów, a przynajmniej ich nazw, ale moja bluza, ma chyba kolor niebieski. Tak mówił Ross.
Spojrzałam przed siebie. Ktoś przede mną stał. Już potrafię rozpoznać, czy to człowiek, czy nie. Ale to była jakaś kobieta. Podeszłam bliżej niej.
Nie potrafiłam rozpoznać w jakiej odległości się znajduje ode mnie. Dlatego... Weszłam w nią z całej siły i... Skaleczyłam się. Ale jak... Ona zniknęła...
-Laura!-Ross do mnie podbiegł.
-Tu była kobieta, ale... Jej nie ma-odpowiedziałam zszokowana.
-Och Lau... To lustro.
-Czyli?
-To byłaś ty. To twoje odbicie-powiedział-Zobacz.
Ujął kawałek tego czegoś i pokazał.
-A teraz zobacz. Jak ja poruszam ręką, to to coś tak samo porusza, no nie?-spytał.
-Tak...
-Tak samo, co ty byś nie zrobiła, ,,ona" też to zrobi-uśmiechnął się do mnie.
-Czyli... Skaleczyła mnie, to znaczy lustro mnie skaleczyło?-spytałam.
-Tak-odparł pomagając mi wstać.
-Chodź, jeszcze opatrzymy ci ranę.
Nie rozumiałam tego. Jak ja mogę być tam... To nie ludzkie. Dziwne... Czasem mam wrażenie, że ja nie pasuję do tego świata. Już lepiej być niewidomą...
Przecież dopiero nauczyłam się jak wygląda łyżka, widelec i nóż, a tu nagle mam zobaczyć ludzi, zapamiętać ich i jeszcze odróżniać lustro od człowieka...
Ostatnio jak przyszedł do mnie lekarz, było inaczej...
-Witaj Lauro-zaczął. Spojrzałam na Rossa, który chodzi ze mną na tę ,,terapię". 
-Dzień dobry-powiedziałam wtedy nieśmiało.
Pokazał mi jedno ćwiczenie.
-Co to jest?-pokazał na jakiś przedmiot. Mój mózg długo nie mógł sobie przypomnieć, jak to coś się nazywa.
Po dłuższej chwili spojrzałam na Rossa i zamknęłam oczy. Dotknęłam tego przedmiotu.
-To jabłko-powiedziałam dumna z siebie. Ale lekarz pokazał mi coś innego.
-A co to jest?-spytał. Spojrzałam na to, co mi pokazuje. Przecież, to też wygląda tak samo...
-To też jabłko-powiedziałam zaskoczona.
-Nie Lauro, to zdjęcie jabłka.
Zamknęłam oczy i dotknęłam zdjęcia.
-Musisz nauczyć się odróżniać ilustrację od rzeczy 3D. To dwie różne rzeczy.
Ten świat ze wzrokiem jest bardzo skomplikowany...
Ale to było. Było dwa dni temu. Do teraz nie odróżniam obrazu z lustra od mojej osoby.
Ile to będzie trwało?

***

Witajcie!

Postanowiłam zakończyć tego bloga, ale do końca.

Martwi mnie to, że już nie komentujecie...

Ale staram się jak mogę. Niedługo go zakończę i może skończę Dreams. Chodzi mi o to, że nie potrafię prowadzić 3 blogów na raz. A w dodatku postanowiłam na specjalne zamówienie (na podstawie mojego bloga). 

Dziękuję wam, że jesteście ze mną :)

Rozdział 13

<Trzy dni później>
*Oczami Rossa*
-Dziś jest przełomowy moment-powiedziałem do Laury.
-A co dziś takiego się wydarzy?-spytała uśmiechnięta.
-Dowiemy się, czy operacja się powiodła-starałam się ją pocieszać jak tylko mogłem.
Byłam dla mnie bardzo ważna. Przychodziłem do niej codziennie, rozmawiałem. Ona za to opowiadała mi o swoich obawach dotyczących tego, czy odzyska wzrok.
Bała się...
Laura się bała...
Zostało mi tylko przychodzić do niej i czekać na wynik operacji, co było strasznie męczące. Jak na coś szczególnie czekamy to czas nam się dłuży niemiłosiernie.
-Mam nadzieję, że te pieniądze nie były wyrzucone w błoto-dodała.
-Spokojnie. Wszystko będzie dobrze-złapałem jej dłoń.
Od jakiegoś czasu zdałem sobie sprawę, że...
No właśnie...
Takie to dla mnie dziwne...
Znam ją od niedawna, ale... Zakochałem się...
W tej Laurze, która nie lubi litości, która zawsze jest optymistycznie nastawiona do świata. Która zmieniła mój świat...
To dzięki niej zrozumiałem, że moje problemy wcale nie są takie najgorsze. Że są ludzie, którzy ledwo wiążą koniec z końcem i w dodatku mają jakieś upośledzenia fizyczne, przez co mają problemy w naszym codziennym życiu.
Nie rozumiałem jej na początku.
Dlaczego ona będąc osobą niewidomą uśmiecha się? ,,Patrzy" na świat z optymizmem? Nie przeszkadza jej mieszkanie samej (a raczej chciała mieszkać sama), jej kalectwo i mały wybór pracy?
Jest silna, mądra, błyskotliwa. Wspaniała...
-Może pan na chwilkę odejść od przyjaciółki?-spytał lekarz.
Teraz wystarczyło usunąć mu się z drogi i czekać, aż zdejmie opatrunek.
Ta chwila była przełomowa...
*Oczami Laury*
Czułam jak lekarz zdejmuje z moich powiek gazę czy tam wacik.
Bałam się, co będzie jak odzyskam wzrok. A jeszcze bardziej bałam się, że go nie odzyskam.
Jednak jakaś część mnie chciała zawalczyć nie tyle, bym funkcjonowała już normalnie, ale żebym...
Abym zobaczyła, jak wygląda Ross.
W końcu jest moim najlepszym przyjacielem i nic tego nie zmieni.
Po chwili lekarz zdjął jedną i drugą gazę.
Ciężko mi było otworzyć powieki, po tak długim czasie ich nie otwierania.
Otworzyłam je na milimetr i niestety zaczęłam krzyczeć z bólu...
Światło oślepiło moją soczewkę.
-Laura spokojnie. Jest tu naprawdę prawie, że ciemno.
Lekarz mi mówił, że moje oczy będą musiały przyzwyczajać się do światła, więc na początku ustawili o małej jasności, bo inaczej bym oślepła.
Ale nie wspomniał, jak to boli!
Kolejna próba i kolejny ból.
Matko, czy światło może boleć?
Po jakimś czasie znów otworzyłam powieki. Zaczęłam mrugać i mrugać...
Narastało mi coraz więcej łez, jakby moja siatkówka była zniszczona, albo miałabym zapalenie spojówek.
Po jakimś czasie zobaczyłam jakby... Biel? Mgłę?
Pamiętam to z dzieciństwa...
Jako dziecko, jak się budziłam czasem miałam coś takiego.
Na samą myśl się uśmiechnęłam.
-I jak?-spytał.
-Widzę coś zamazanego. To trochę razi w oczy-dodałam. Nie znałam tego koloru. Pierwszy raz go widziałam.
-Vanessa, ubierz może kurtkę, okey?-powiedział Ross.
-To była Van?-spytałam.
-Nie. To była jej neonowa sukienka-dodał z uśmiechem.
Po jakimś czasie mój obraz się wyostrzał, ale ja dostałam zawrotów głowy.
-Dosyć na dziś. Jak na razie wystarczy-usłyszałam głos lekarza.
Słyszałam kroki, jak tylko zamknęłam oczy.
Charakterystyczny krok dla Rossa.
On został...
-Czyli coś widziałaś-dodał.
-Mam nadzieję, że będę widziała więcej-zaśmiałam się.
-Na pewno tak będzie. Odpoczywaj-powiedział po czym wyszedł...

***

Witajcie :) Chciałam podziękować za te 16 komentarzy. Napisałam rozdział, bo moja koleżanka mnie ostatnio pytała, kiedy będzie.

Proszę, komentujcie :)

Ten rozdział dedykuję Patce Cher.

Chciałam wam powiedzieć, że zmniejszam liczbę rozdziałów do 20. Po 20 epilog i kończę Dreams. Jak skończę Dreams będę pisała tylko One Shoty. Zajęta jestem nauką i innymi sprawami. W dodatku mam niedługo testy...

Piszę też ,,książkę" (założyłam zeszyt z opowiadaniem) i nie mam czasu.

Do napisania!